MolDraw › Narzędzia chemiczne › Tabela spektroskopii IR

Tabela spektroskopii IR (tabela korelacyjna)

W skrócie: Interaktywna tabela spektroskopii IR: wyszukaj dowolny pik (cm⁻¹), filtruj tabelę korelacyjną IR według grupy funkcyjnej i sprawdź intensywność i kształt dla C=O, O–H, N–H, C≡N i innych. Jest darmowa, działa w przeglądarce i nie wymaga pobierania.

Przeszukiwalna tabela absorpcji w podczerwieni dla organicznych grup funkcyjnych. Wpisz położenie piku, aby zobaczyć, które grupy tam absorbują, lub filtruj według klasy, aby porównać związki karbonylowe, aminy, alkiny i inne. Przy każdym paśmie podano zakres liczb falowych, intensywność, kształt i pasma towarzyszące, które je potwierdzają.

Szybka odpowiedź: kluczowe piki IR to O–H 3400–3200 (szerokie), N–H 3500–3300, C–H 3000–2850 (sp³) lub 3100–3000 (sp²), C≡N ≈2250, C≡C ≈2150, C=O ≈1715 (keton), C=C 1680–1600 i C–O 1300–1000 cm⁻¹.

Znajdź pik (cm⁻¹) ± tolerancja Klasa grup funkcyjnych Szukaj

· Paski biegną od 4000 cm⁻¹ (po lewej) do 400 cm⁻¹ (po prawej), jak w prawdziwym widmie. Ciemniejsze paski oznaczają silniejsze pasma.

Tabela korelacyjna spektroskopii IR
Klasa	Grupa funkcyjna / drganie	Liczba falowa (cm⁻¹)	Intensywność / kształt	Uwagi
Alkany	C–H alkanów Drgania rozciągające C–H (sp³)	2850–3000	Silne ostre	Prawie każdy związek organiczny ma pasma tuż poniżej 3000 cm⁻¹.
Alkany	Zginanie CH₂ Drgania zginające C–H (nożycowe)	1450–1470	Średnie ostre	≈1465 cm⁻¹.
Alkany	Zginanie CH₃ Drgania zginające C–H (parasolowe)	1370–1380	Średnie ostre	≈1375 cm⁻¹. Grupa gem-dimetylowa lub izopropylowa rozszczepia je na dublet.
Alkeny	=C–H alkenów Drgania rozciągające =C–H (sp²)	3000–3100	Średnie ostre	Tuż powyżej 3000 cm⁻¹, co odróżnia je od C–H alkanów.
Alkeny	C=C alkenów Drgania rozciągające C=C	1600–1680	Słabe–średnie ostre	Słabe lub nieobecne w symetrycznych alkenach trans lub czteropodstawionych. Sprzężenie obniża częstość.
Alkeny	Zginanie =C–H alkenów Drgania zginające =C–H poza płaszczyznę	650–1000	Silne ostre	Układ pasm wskazuje podstawienie: monopodstawione ≈990 i 910; trans ≈970; 1,1-dipodstawione ≈890.
Alkiny	≡C–H alkinów terminalnych Drgania rozciągające ≡C–H (sp)	3260–3330	Silne ostre	Silne i wąskie w pobliżu 3300 cm⁻¹. Węższe niż O–H lub N–H.
Alkiny	C≡C alkinów Drgania rozciągające C≡C	2100–2260	Słabe–średnie ostre	Słabe. Nieobecne w symetrycznych alkinach wewnętrznych.
Związki aromatyczne	C–H aromatyczne Drgania rozciągające C–H (sp²)	3000–3100	Słabe–średnie ostre	Często kilka małych pasm tuż powyżej 3000 cm⁻¹.
Związki aromatyczne	C=C aromatyczne Drgania rozciągające C=C pierścienia	1585–1600	Średnie ostre	Zwykle w parze z pasmem w pobliżu 1500–1450 cm⁻¹.
Związki aromatyczne	C=C aromatyczne Drgania rozciągające C=C pierścienia	1450–1500	Średnie ostre	Drugie pasmo drgań rozciągających pierścienia.
Związki aromatyczne	Nadtony aromatyczne Pasma nadtonów / kombinacyjne	1667–2000	Słabe ostre	Słaby układ pasm, który wskazuje sposób podstawienia pierścienia.
Związki aromatyczne	Zginanie C–H aromatyczne Drgania zginające C–H poza płaszczyznę	690–900	Silne ostre	Monopodstawione: ≈750 i ≈690; orto ≈750; para ≈830; meta ≈780 i ≈690 (oraz ≈880).
Alkohole i fenole	O–H alkoholi (z wiązaniem wodorowym) Drgania rozciągające O–H	3200–3400	Silne szerokie	Szerokie, zaokrąglone pasmo w czystych cieczach i ciałach stałych.
Alkohole i fenole	O–H alkoholi (wolne) Drgania rozciągające O–H	3600–3650	Średnie ostre	Tylko w rozcieńczonym roztworze lub w fazie gazowej.
Alkohole i fenole	C–O alkoholi Drgania rozciągające C–O	1000–1260	Silne ostre	1° ≈1050, 2° ≈1100, 3° ≈1150; fenole ≈1220 cm⁻¹.
Etery	C–O eterów Drgania rozciągające C–O–C	1000–1300	Silne ostre	Dialkilowe ≈1120. Etery arylowo-alkilowe dają dwa pasma, ≈1250 i ≈1040. Brak O–H i C=O.
Związki karbonylowe	C=O ketonów Drgania rozciągające C=O	1705–1725	Silne ostre	Keton nasycony ≈1715 cm⁻¹. Sprzężenie obniża do 1685–1666. Naprężenie pierścienia podwyższa (cyklopentanon ≈1745, cyklobutanon ≈1780).
Związki karbonylowe	C=O aldehydów Drgania rozciągające C=O	1720–1740	Silne ostre	Aldehyd nasycony ≈1725. Sprzężony 1710–1685.
Związki karbonylowe	C–H aldehydów Drgania rozciągające C–H (dublet Fermiego)	2700–2860	Słabe–średnie ostre	Dwa pasma w pobliżu 2820 i 2720 cm⁻¹. Pasmo 2720 jest charakterystyczne dla aldehydu.
Związki karbonylowe	O–H kwasów karboksylowych Drgania rozciągające O–H	2400–3400	Silne bardzo szerokie	Niezwykle szerokie pasmo (dimer z wiązaniami wodorowymi), nakładające się na drgania rozciągające C–H.
Związki karbonylowe	C=O kwasów karboksylowych Drgania rozciągające C=O	1700–1730	Silne ostre	Dimer ≈1710. Sprzężony 1710–1680.
Związki karbonylowe	C–O kwasów karboksylowych Drgania rozciągające C–O	1210–1320	Silne ostre	Razem z szerokim O–H i C=O potwierdza kwas karboksylowy.
Związki karbonylowe	C=O estrów Drgania rozciągające C=O	1735–1750	Silne ostre	Ester nasycony ≈1735. Estry sprzężone lub arylowe 1730–1715. δ-lakton ≈1735, γ-lakton ≈1770.
Związki karbonylowe	C–O estrów Drgania rozciągające C–O	1000–1300	Silne ostre	Dwa lub więcej silnych pasm, „reguła trzech” razem z C=O.
Związki karbonylowe	C=O chlorków kwasowych Drgania rozciągające C=O	1775–1810	Silne ostre	≈1800 cm⁻¹: najwyższe z typowych pojedynczych pasm karbonylowych.
Związki karbonylowe	C=O bezwodników Drgania rozciągające C=O (asymetryczne)	1800–1830	Silne ostre	Bezwodniki dają dwa pasma C=O oddalone o około 60 cm⁻¹.
Związki karbonylowe	C=O bezwodników Drgania rozciągające C=O (symetryczne)	1740–1775	Silne ostre	Drugie pasmo karbonylowe bezwodnika.
Związki karbonylowe	C=O amidów (pasmo amidowe I) Drgania rozciągające C=O	1630–1680	Silne ostre	Najniższe z typowych pasm karbonylowych, bo rezonans wolnej pary N osłabia C=O.
Aminy i amidy	N–H amin / amidów pierwszorzędowych Drgania rozciągające N–H (dwa pasma)	3300–3500	Średnie średnie	Dwa ostre piki (asymetryczny + symetryczny). Ostrzejsze i słabsze niż O–H.
Aminy i amidy	N–H amin / amidów drugorzędowych Drgania rozciągające N–H (jedno pasmo)	3300–3350	Średnie średnie	Jedno pasmo. Aminy trzeciorzędowe nie dają żadnego.
Aminy i amidy	Zginanie N–H amin Drgania zginające N–H (nożycowe)	1560–1640	Średnie średnie	Aminy pierwszorzędowe. Amidy dają pasmo amidowe II przy 1640–1550.
Aminy i amidy	C–N amin Drgania rozciągające C–N	1000–1350	Średnie ostre	Alifatyczne 1250–1000. Aminy aromatyczne 1350–1250.
Grupy azotowe	C≡N nitryli Drgania rozciągające C≡N	2210–2260	Średnie ostre	Alifatyczne ≈2250. Sprzężone lub arylowe 2240–2220. Ostre, średniej intensywności.
Grupy azotowe	N=C=O izocyjanianów Asymetryczne drgania rozciągające N=C=O	2240–2275	Silne szerokie	Bardzo silne i szerokie w pobliżu 2270 cm⁻¹.
Grupy azotowe	N=N=N azydków Asymetryczne drgania rozciągające N₃	2120–2160	Silne ostre	Silne pasmo około 2100–2160 cm⁻¹.
Grupy azotowe	C=N imin Drgania rozciągające C=N	1640–1690	Zmienne ostre	Zmienna intensywność.
Grupy azotowe	N=O grup nitrowych Asymetryczne drgania rozciągające N–O	1515–1560	Silne ostre	≈1550. Silna para z pasmem 1380.
Grupy azotowe	N=O grup nitrowych Symetryczne drgania rozciągające N–O	1345–1385	Silne ostre	≈1380 cm⁻¹.
Siarka i fosfor	S–H tioli Drgania rozciągające S–H	2550–2600	Słabe ostre	Słabe, ale w czytelnym zakresie.
Siarka i fosfor	S=O sulfotlenków Drgania rozciągające S=O	1030–1070	Silne ostre	≈1050 cm⁻¹.
Siarka i fosfor	S=O sulfonów / sulfonyli Asymetryczne drgania rozciągające S=O	1300–1350	Silne ostre	W parze z pasmem symetrycznym przy 1160–1120.
Siarka i fosfor	S=O sulfonów / sulfonyli Symetryczne drgania rozciągające S=O	1120–1160	Silne ostre	Widoczne także w sulfonamidach i estrach sulfonowych.
Siarka i fosfor	P–H fosfin Drgania rozciągające P–H	2350–2440	Średnie ostre	Ostre, średniej intensywności.
Siarka i fosfor	P=O fosforylu Drgania rozciągające P=O	1140–1300	Silne ostre	Fosforany i tlenki fosfin.
Halogenki	C–F Drgania rozciągające C–F	1000–1400	Silne ostre	Bardzo silne. CF₃ daje kilka silnych pasm.
Halogenki	C–Cl Drgania rozciągające C–Cl	540–785	Silne ostre	Często ukryte w obszarze daktyloskopowym.
Halogenki	C–Br Drgania rozciągające C–Br	510–650	Silne ostre	Poniżej zakresu większości pomiarów w średniej podczerwieni.
Halogenki	C–I Drgania rozciągające C–I	485–600	Silne ostre	Poniżej zakresu większości pomiarów w średniej podczerwieni.
Kumuleny i inne	C=C=C allenów Asymetryczne drgania rozciągające C=C=C	1900–1950	Średnie ostre	≈1950 cm⁻¹.
Kumuleny i inne	Dwutlenek węgla (artefakt) Asymetryczne drgania rozciągające O=C=O	2330–2360	Średnie ostre	CO₂ z atmosfery w pobliżu 2350 cm⁻¹: zwykle artefakt tła, a nie twoja próbka.
Kumuleny i inne	C≡O karbonylków metali Drgania rozciągające C≡O	1800–2100	Silne ostre	Terminalne M–CO 2100–1850; mostkowe 1850–1750.

Cztery obszary widma IR

Obszar (cm⁻¹)	Co tam absorbuje	Czego szukać
4000–2500	Wiązania pojedyncze z wodorem: O–H, N–H, C–H	Szerokie O–H (3400 lub 3300–2500 dla kwasów), ostre piki N–H, C–H tuż powyżej lub poniżej 3000
2500–2000	Wiązania potrójne i skumulowane wiązania podwójne	C≡N ≈2250, C≡C ≈2150, N=C=O ≈2270 (oraz artefakt CO₂ przy 2350)
2000–1500	Wiązania podwójne	C=O 1820–1630 (najsilniejszy pik w większości widm), C=C 1680–1600, aromatyczne 1600/1500
1500–400	Obszar daktyloskopowy: drgania rozciągające C–O, C–N, C–X i drgania deformacyjne	Silne C–O 1300–1000. Układ pasm jako całość jest niepowtarzalny dla każdego związku.

Jak odczytać widmo IR w pięciu krokach

Sprawdź C=O (1820–1630 cm⁻¹). Silne pasmo w tym miejscu oznacza grupę karbonylową. Jej położenie pozwala ją rozpoznać: chlorek kwasowy ≈1800 > bezwodnik (dwa pasma) > ester ≈1735 > aldehyd ≈1725 > keton ≈1715 ≈ kwas ≈1710 > amid ≈1650.
Jeśli jest C=O, szukaj pasm towarzyszących. Bardzo szerokie O–H w zakresie 3300–2500 oznacza kwas karboksylowy. Dwa słabe pasma przy 2820/2720 oznaczają aldehyd. Silne C–O przy 1300–1000 oznacza ester. N–H przy 3500–3300 oznacza amid.
Brak C=O? Sprawdź 3600–3200. Szerokie, zaokrąglone pasmo oznacza alkohol lub fenol. Jeden lub dwa ostrzejsze piki oznaczają aminę (N–H). Silne, wąskie pasmo przy 3300 oznacza terminalny alkin.
Sprawdź okolice 3000 cm⁻¹. Piki tuż powyżej 3000 oznaczają C–H sp² lub sp (alken lub związek aromatyczny). Piki tuż poniżej oznaczają C–H sp³. Dla związków aromatycznych potwierdź to parą 1600/1500 i silnymi drganiami deformacyjnymi poza płaszczyzną przy 900–690.
Sprawdź 2300–2100 pod kątem nitryli i alkinów, a następnie użyj stopnia nienasycenia, aby upewnić się, że pierścienie i wiązania π się zgadzają.

Dlaczego położenia pasm karbonylowych się różnią

Częstość drgań C=O zależy od siły wiązania. Grupy elektronoakceptorowe, takie jak Cl i druga grupa C=O w bezwodniku, wzmacniają wiązanie podwójne i przesuwają pasmo wyżej. Rezonansowe oddawanie elektronów przez N (amidy) lub sprzężenie z C=C albo pierścieniem aromatycznym nadaje wiązaniu więcej charakteru pojedynczego, obniżając częstość o ok. 25–40 cm⁻¹. Naprężenie pierścienia ją podwyższa: cykloheksanon ≈1715, cyklopentanon ≈1745, cyklobutanon ≈1780.

Źródła: typowe zakresy zestawione na podstawie D. L. Pavia, G. M. Lampman, G. S. Kriz & J. R. Vyvyan, Introduction to Spectroscopy, wyd. 5 (Cengage, 2015) oraz R. M. Silverstein, F. X. Webster, D. J. Kiemle & D. L. Bryce, Spectrometric Identification of Organic Compounds, wyd. 8 (Wiley, 2014). Dokładne położenia zmieniają się zależnie od fazy, rozpuszczalnika, wiązań wodorowych i sprzężenia, dlatego zawsze potwierdzaj je pasmami towarzyszącymi.

Rysujesz struktury do notatek? MolDraw to darmowy edytor struktur chemicznych online do cząsteczek, reakcji i schematów laboratoryjnych.

Otwórz edytor MolDraw

Najczęściej zadawane pytania

Gdzie w IR jest pik C=O?

W przybliżeniu między 1820 a 1630 cm⁻¹ i zwykle jest to najsilniejszy pik w widmie. Nasycony keton absorbuje przy ≈1715, ester przy ≈1735, aldehyd przy ≈1725, chlorek kwasowy przy ≈1800, a amid przy ≈1650 cm⁻¹.

Jak odróżnić O–H alkoholu od O–H kwasu karboksylowego?

O–H alkoholu to szerokie, zaokrąglone pasmo przy 3400–3200 cm⁻¹. O–H kwasu karboksylowego jest dużo szersze, rozciąga się od ok. 3300 do 2500 cm⁻¹ na piki C–H i towarzyszy mu C=O w pobliżu 1710 cm⁻¹.

Co oznacza pik przy 3300 cm⁻¹?

Może to być O–H (szerokie), N–H (średnie, jeden lub dwa ostre piki) albo ≡C–H terminalnego alkinu (silne i bardzo wąskie). Rozróżnia je kształt. Wpisz 3300 w wyszukiwarce pików, aby zobaczyć wszystkie możliwości.

Co to jest obszar daktyloskopowy (odcisku palca)?

Obszar poniżej ok. 1500 cm⁻¹, gdzie nakłada się wiele drgań deformacyjnych i szkieletowych. Trudno przypisać go pik po piku, ale ogólny układ pasm jest niepowtarzalny dla każdego związku, dlatego służy do porównywania z widmami wzorcowymi.

Dlaczego w moim widmie jest pik przy 2350 cm⁻¹?

Prawie zawsze jest to atmosferyczny dwutlenek węgla, który nie został w pełni odjęty podczas pomiaru tła, a nie pasmo Twojej próbki.

Jak odróżnić w IR aminę pierwszorzędową od drugorzędowej?

Aminy pierwszorzędowe (R–NH₂) dają dwa pasma drgań rozciągających N–H w pobliżu 3400 i 3300 cm⁻¹. Aminy drugorzędowe dają jedno. Aminy trzeciorzędowe nie dają żadnego.

Co oznacza liczba falowa?

Liczba falowa (cm⁻¹) to odwrotność długości fali, proporcjonalna do energii i częstotliwości. Silniejsze wiązania i lżejsze atomy drgają przy wyższych liczbach falowych.

Powiązane narzędzia chemiczne

Ostatnia aktualizacja: 14 października 2026