MolDraw › Narzędzia chemiczne › Kalkulator analizy spaleniowej

Kalkulator analizy spaleniowej (wzór empiryczny)

W skrócie: Kalkulator analizy spaleniowej: z masy próbki oraz powstałych CO₂ i H₂O wyznacz masy C, H i O, stosunki molowe, wzór empiryczny i wzór rzeczywisty. Jest darmowy, działa w przeglądarce i nie wymaga instalacji.

Wpisz masę próbki oraz masy powstałych CO₂ i H₂O. Dodaj N₂ lub procent masowy innych pierwiastków, jeśli je znasz, i wybierz, czy reszta to tlen czy azot. Kalkulator pokazuje masę każdego pierwiastka, stosunki molowe, inteligentny mnożnik dla stosunków typu 1,33 lub 1,5 oraz wzór rzeczywisty, jeśli podasz masę molową. Możesz też wpisać bezpośrednio skład procentowy.

Krótka odpowiedź: Masa C = masa CO₂ × 0,2729; masa H = masa H₂O × 0,1119; O z różnicy. 0,2000 g glukozy daje 0,2931 g CO₂ i 0,1200 g H₂O, co prowadzi do CH₂O, a przy M = 180,16 g/mol do C₆H₁₂O₆.

Masa spalonej próbki (g)Masa powstałego CO₂ (g)Masa powstałej H₂O (g)

Masa zebranego N₂ (g, opcjonalnie)Pozostała masa to

Inne pierwiastki z osobnych analiz (% masowy próbki)

N (% masowy)S (% masowy)Cl (% masowy)Br (% masowy)P (% masowy)F (% masowy)

Masa molowa związku (g/mol, opcjonalnie)

Jak działa analiza spaleniowa

Próbka spala się w nadmiarze tlenu. Cały jej węgiel przechodzi w CO₂, a cały wodór w H₂O; produkty te są wychwytywane i ważone. Tlenu w związku nie da się w ten sposób zmierzyć, bo dodano O₂, więc wyznacza się go z różnicy.

Masa C = masa CO₂ × 12.011/44.009 (0,2729 g C na g CO₂).
Masa H = masa H₂O × 2.016/18.015 (0,1119 g H na g H₂O).
Dodaj N (z zebranego N₂ lub z osobnej analizy) i ewentualne inne pierwiastki.
Masa O = masa próbki − (C + H + inne pierwiastki).
Przelicz każdą masę na mole i podziel przez najmniejszą liczbę moli.
Jeśli stosunek kończy się na około ,5, ,33, ,25, ,2 lub ,17, pomnóż wszystkie stosunki przez 2, 3, 4, 5 lub 6. Potem zaokrąglij.
Wzór rzeczywisty = (wzór empiryczny) × n, gdzie n = masa molowa ÷ masa wzoru empirycznego.

Stosunek kończy się na około	.5	,33 lub ,67	,25 lub ,75	.2, .4, .6, .8	,17 lub ,83
Pomnóż przez	2	3	4	5	6

Użyte masy atomowe: C 12,011, H 1,008, N 14,007, O 15,999, S 32,06, Cl 35,45, Br 79,904, P 30,974, F 18,998.

Przykłady z rozwiązaniem

Glukoza

0,2000 g spala się do 0,2931 g CO₂ i 0,1200 g H₂O.

C = 0,0800 g, H = 0,0134 g, O = 0,2000 − 0,0934 = 0,1066 g. Mole: C 0,00666, H 0,0133, O 0,00666, stosunek 1 : 2 : 1.

CH₂O; przy M = 180,16 C₆H₁₂O₆

Witamina C (pomnóż przez 3)

1,000 g daje 1,500 g CO₂ i 0,409 g H₂O.

C 0,4094 g, H 0,0458 g, O 0,5449 g. Mole 0,0341 : 0,0454 : 0,0341 = 1 : 1,33 : 1. Pomnóż przez 3.

C₃H₄O₃; przy M = 176,1 C₆H₈O₆

Mocznik, z azotem

0,3000 g daje 0,2198 g CO₂, 0,1800 g H₂O i 0,1399 g N₂.

C 0,0600 g, H 0,0201 g, N 0,1399 g, O z różnicy 0,0800 g. Stosunek 1 : 4 : 2 : 1.

CH₄N₂O

Węglowodór (w stylu egzaminacyjnym)

0,4300 g węglowodoru daje 1,3175 g CO₂ i 0,6292 g H₂O. M = 86,18 g/mol.

C 0,3596 g, H 0,0704 g (łącznie 0,4300 g, więc brak O). Stosunek C : H = 1 : 2,33. Pomnóż przez 3.

C₃H₇, wzór rzeczywisty C₆H₁₄ (heksan)

Ze składu procentowego

Związek zawiera 54,5% C i 9,1% H, reszta to O. M = 88 g/mol.

O = 36,4%. Mole w 100 g: C 4,54, H 9,03, O 2,28. Stosunek 2 : 4 : 1.

C₂H₄O; wzór rzeczywisty C₄H₈O₂

Sprawdzanie obecności tlenu

Jeśli C + H sumują się do masy próbki, tlenu nie ma. Jeśli brakuje, różnica to tlen (lub inny pierwiastek, którego nie zmierzono).

Wybierz „Nic”, aby zobaczyć, ile masy pozostaje niewyjaśnione.

Bilans masy pokazuje, czy O jest obecny

Częste błędy

Pomijanie 2 w H₂O. Każda cząsteczka H₂O ma dwa atomy H: mol H = 2 × mol H₂O.
Zbyt wczesne zaokrąglanie. Zachowaj co najmniej cztery cyfry znaczące aż do końcowego stosunku. 1,33 zaokrąglone do 1 daje błędny wzór.
Zaokrąglanie 1,5 do 2. Stosunek bliski x,5 oznacza pomnożenie wszystkiego przez 2, a nie zaokrąglenie.
Mierzenie O bezpośrednio z produktów. O w CO₂ i H₂O pochodzi częściowo z dostarczonego O₂. Zawsze wyznaczaj O z różnicy.
Mylenie wzoru empirycznego z rzeczywistym. Wzór empiryczny to najprostszy stosunek. Do wzoru rzeczywistego potrzebna jest masa molowa.
Procenty, które nie sumują się do 100. Duża luka zwykle oznacza brakujący pierwiastek (często O) lub błąd przy wpisywaniu.

Masz już wzór? Narysuj możliwe struktury w MolDraw, darmowym edytorze struktur chemicznych online, i sprawdź ich masę molową.

Otwórz edytor MolDraw

Najczęściej zadawane pytania

Jak wyznaczyć wzór empiryczny z analizy spaleniowej?

Przelicz masę CO₂ na gramy C (× 12.011/44.009), a masę H₂O na gramy H (× 2.016/18.015). O wyznacz z różnicy. Przelicz każdą masę na mole, podziel przez najmniejszą wartość i w razie potrzeby pomnóż do liczb całkowitych.

Dlaczego tlen wyznacza się z różnicy?

Próbka spala się w dostarczonym tlenie, więc atomy O w CO₂ i H₂O pochodzą częściowo z O₂. Odjęcie mas C, H i innych pierwiastków od masy próbki daje tlen zawarty w związku.

Co zrobić, gdy stosunek molowy wynosi 1,5 lub 1,33?

Pomnóż wszystkie stosunki przez tę samą małą liczbę całkowitą: ×2 dla ,5, ×3 dla ,33 lub ,67, ×4 dla ,25 lub ,75, ×5 dla ,2, ×6 dla ,17. Stosunek 1 : 1,33 przechodzi w 3 : 4.

Jak otrzymać wzór rzeczywisty?

Podziel masę molową przez masę wzoru empirycznego, aby otrzymać n — liczbę całkowitą. Pomnóż każdy indeks przez n. CH₂O (30,03 g/mol) przy M = 180,16 g/mol daje n = 6 i C₆H₁₂O₆.

Jak mierzy się azot?

W metodzie Dumasa azot zbiera się jako gazowy N₂, a jego masa (lub objętość) daje masę N. W metodzie Kjeldahla N przekształca się w NH₃ i miareczkuje, otrzymując zawartość procentową. Wpisz dowolną z tych wartości; kalkulator następnie wyznaczy O z różnicy.

Czy mogę zamiast tego wpisać skład procentowy?

Tak. Przełącz na skład procentowy, wpisz wartości procentowe i zostaw O puste, aby uzupełnić je z różnicy. Kalkulator traktuje procenty jako gramy w 100 g próbki.

Powiązane narzędzia chemiczne

Ostatnia aktualizacja: 18 października 2026